Zdawać by się mogło, że zracjonalizowana do maximum ludzkość zupełnie zapomni o dobrych duchach zwanych aniołami. Dzieje się wręcz przeciwnie. Można nawet mówić o ewidentnym renesansie zainteresowania Boskimi posłańcami, jaki pojawił się w ostatniej dekadzie ubiegłego wieku i trwa do dziś. Jak grzyby po deszczu mnożą się różne angelologiczne monografie, adresowane do szerokiego kręgu odbiorców. Niektóre periodyki artystyczno - literackie anielskiej tematyce poświęcają osobne numery. Prowincjonalne miasta organizują coroczne festiwale sztuk wszelakich pt. „Anioły”. Przybywa sklepów z szyldami SOUVENIRS, na półkach których stoją wielobarwne i różnokształtne figurki aniołków, od tradycyjnych gipsowych po nowoczesne z mas plastycznych. Z takiego obrotu sprawy należałoby się cieszyć, gdyby...No właśnie, dlaczego radość nie może być pełna? Co uzasadnia moje domniemanie o pozornym kulcie aniołów w naszym postkomunistycznym społeczeństwie?

Pomijając chlubne przejawy kultury wysokiej, a więc monografie, albumy, ekspozycje, festiwale,  przeznaczone głównie dla wybrańców, wypadałoby się skupić na tym, co trafia pod przysłowiowe strzechy. Oto bowiem kupujemy prześlicznego aniołka i stawiamy go na desce z książkami. Albo zawieszamy na wybranym fragmencie ściany, który razi pustką. Nie twierdzę, że złotopióry cherubin musi być od razu przykładem kiczu. Więc nie o artystyczną tandetę idzie, ale o to, czy znajdujemy czas na małą próbę zobaczenia w mosiężnym aniołku z Desy wymiaru duchowego. Czy modlimy się do Anioła Stróża? Czy autentycznie liczymy na jego pomoc w trakcie codziennej bieganiny za sprawami i sprawunkami? Czy dzisiejszy świt wypływa z wczorajszej nocy?

Od zaprzyjaźnionego kapłana dowiedziałem się, że obecnie mniej rodziców prosi o poświęcenie obrazków z aniołem, czuwającym nad dziećmi „Buszującymi w zbożu”. Ponoć moda na mieszkania w stylu amerykańskim dyktuje ludziom konieczność wstydliwego ukrywania swej przynależności religijnej. Snobizm jeszcze nigdy nie święcił takich tryumfów! Przypomina się dowcipna uwaga Wojciecha Wierciocha: „Anielice wpatrują się w diabelskie sprawki”. Jednak odwaga postawienia na stylizowanej komodzie promienistego

Posłańca jest już objawem pocieszającym! Albowiem najtrudniejszy jest pierwszy krok...

Stanisław Chyczyński